Przegląd

   Patrzysz się na mnie z takim pobłażaniem. Znam już tę sztuczkę, myślisz że się złamię, targnięty gniewem na samego siebie, na żałość odbijającą się w twoich oczach. Potem próbujesz inaczej. Uśmiechasz się na próbę, marszczysz brwi, krzywisz się paskudnie. Obserwuję jak testujesz kolejne grymasy.  Są takie obce, te wszystkie twarze. Przyglądam się twoim zmarszczkom w kącikach oczu, pieprzykom pod uchem, bladej bliźnie na czole - tyle szczegółów, które niby już znam. Wydają mi się nagle takie szpetne. Nie, nie patrz tak na mnie, wiem że jesteś wściekły. Wiesz, nie znoszę twoich oczu, zatopionego w nich wyrzutu. Tyle zmarnowanych szans – mówią - tyle drobnych porażek jak gęste błoto, jak nawarstwiające się paprochy brudu, zbyt ciężkie, aby je udźwignąć. Zaciskam pięści, doprowadziłeś mnie do ostateczności. Omiatasz spojrzeniem moje ciało, zmęczone letargiem, ciężkie i zastałe. Wiem, co myślisz…

Ile to jeszcze potrwa, zanim coś się zmieni? Coś... Cokolwiek. Ile razy już to przerabialiśmy? Znasz mnie, wiesz że jestem słaby. Zbyt słaby, aby cokolwiek zmienić. Zbyt mały i żałosny, aby wygładzić twoją twarz, spoglądającą na mnie uważnie. Z matowej powierzchni lustra.